Halloween

Gönül gezdiriyorum. Yazmak istediğim konular arasında bir sağa bir sola, bir ileri bir geri, öylemesine böylemesine, gönül gezdiriyorum. Aslında şöyle pek şokella bir yazı yazmak istiyorum. ‘Mmmm... Pek güzel olmuş’ diye gözlerinizi kapatın, dudaklarınızı yalayın istiyorum. Aslında şöyle pek battaniyeli bir yazı yazmak istiyorum. ‘Mmmm... Pek güzel olmuş’ diye yumulun içine, yanaklı yanaklı olun istiyorum. İyi bir şeyler bulmaya çalıştıkça hep kadınlar geliyor elime. Gönül gezdirdiğim bütün konular geri çekiliyor bir dalgayla, bir avuç kum gibi bir avuç kadın kalıyor avucumda. Neden bilmiyorum...
Amy Winehouse çalıyor tembel tembel. Billie Holiday’den sonra en tembel şarkı söyleme birinciliği onda. Ondan seviyoruz kadını; çünkü şarkı umurunda değil, sesi umurunda değil, biz de umurunda değiliz; öyle söylüyor söyledi mi.
Yere oturup bacaklarını açmış, çamurdan köfteler yaparken yanı sıra şarkı söylüyormuş gibi mırıldanan narkotik bir kız çocuğu. Tıpkı Billie gibi. Adriana Valeria gibi. Marianne Faithful gibi. Janis Joplin gibi. Ve bu kadınlar üzerinden yazabilir insan kendi şahsi tarihini.

İnsanları sınamamayı ne zaman öğrenir insan?
Bir kış günü. Cebeci’den Kızılay’a yürüyorum. Babamın gri paltosu ve annemin devrimci günlerinin atkısı. Niye giyiniyorum böyle acayip? Çünkü fena halde varoluşçuyum. Ve aslında fena halde ev’i özlüyorum. Çünkü böyle acayip yürüyünce, böyle acayip giyinince, çünkü böyle acayip olunca ve bütün bunlara rağmen severse biri beni, o zaman anlayacağım ki gerçekten seviniyorum.
İnsanları sınamamayı, seni sevecek olanların işini zorlaştırmamayı ne zaman öğreniyor insan? Öğreniyor mu ya da?..
Janis Joplin çalıyor:
‘Take a little piece of me baby...’
(Bir parçamı da sen al canım!)
Bağırıyor deli gibi. Otobüsler geçtikçe yanımdan, açıyorum walkman’in sesini. Yapraklara tekmeler, yoldan geçen pis bakışlar. Ağzımda gemlerin tadı, çekiştirdikçe çekiştiriyorum.
Öfke geçerken yenildin de mi geçti yoksa yendin de mi geçti, nereden bilebilir insan bunu?
Bilebilir mi ya da?..
Bir kış günü. Çengelköy’den Üsküdar’a yürüyorum. Uzun hikâye, evsiz ve parasız kalmışım. Broken English’i (Kırık bir İngilizce) söylüyorum, Faithful hanımdan. Durumumla hiçbir ilgisi yok. Mavi bir çöp torbasının içinde eşyalarımı taşıyorum. Yağmur yağmaya başlayınca ‘Working class hero’ya (Emekçi Sınıfın Kahramanı) geçiyorum. Niye? Belli değil. Bir tek kendime inanıyorum.

Acayip olaylar hep kışları geliyor başıma...
Eğer bir kere yalnız başına olduğunu karnının dibine kadar anlarsan, bir daha hiç kendin kadar güvenebilir misin birine? Hiç güvenebilir misin?..
Bir kış günü yine bak, enteresan. Demek acayip olaylar hep kışları geliyor başıma. Arjantin’den dönmüşüm, evlere sığmıyorum. Buenos Aires sokaklarında hem tango yapanlarla hem eylem yapanlarla yaşamışım. Bir daha ben bu evlere sığar mıyım acaba, diye geçiyor aklımdan. Adriana Valeria çalıyor o gece. Çatır çatır tango söylüyor kadın, küfür gibi bir sesi var.
İnsan bir kere ev’i kaybettikten sonra nereden bilecek bir evi olup olmayacağını? Hiç bilebilir mi, olabilir mi ya da?..
Yağmur yağıyor Oxford’da. Demek ki ne? Demek ki yine kış. Bu narkotik kız çocuğu çalıyor bilgisayarda. Winehouse hanım mırıldanıyor:
‘You should be stronger than me.’ (Sen benden daha güçlü olmalısın)
Ekran bana bakıyor, ben ekrana. Bir sincap bahçeme gelip çöpten bir şeyler çalıyor bir telaş. Daha sigara içiyorum o zaman, sigaranın dumanı yağmurda çoğalır durur kalır ya havada, öyle durup kalıyor işte. Sessizlik çok hoşuma gidiyor. Ne matkap sesi, ne hoparlörleri patlatan kötü müezzinler ne de asfaltı deliyor biri. O sessizlik ev gibi geliyor bana. Orada kalakalmaktan korkuyorum.
Bir kere ihtiyaç hissedersen ev’e, artık hiç evsiz kalabilir misin? Bunu korkmadan yapabilir misin ya da?
Şimdi burada işte, bir kış günü oturdum, evimde, bu kadınları dinliyorum. Yol arkadaşlarımı, onlar bunu hiç bilmeden tek tek gönlümde gezdiriyorum.